Hans de uitbater van ECHOS Home ‘The Windmill’, waar ik al eens eerder over geschreven heb, had weer eens een Triviantavond georganiseerd. Voor diegenen die niet helemaal weten wat dit is, even een uitleg. Tijdens deze quiz krijg je allerlei vragen in verschillende categorieën voor je kiezen die je met een team mag oplossen. De teams zijn allemaal afvaardigingen van de verschillende afdelingen. Ik kan er wel een paar noemen, maar dat zijn allemaal afkortingen en dat oplossen is al een quiz op zich.

Voordat het spel aanving werden de prijzen bekend gemaakt. Dit loog er niet om, de winnaars kregen een tegoedbon te besteden in de ECHOS Home ‘The Windmill’ en een veilig verklaarde laserpen die ook nog kon schrijven, ook mochten de winnaars op een nog nader te bepalen datum pannenkoeken bakken voor de verliezers.

De quiz verliep voor de Baseco zeer voorspoedig, vooral omdat er een hoop vragen waren over de jaren 60 en 70 en aangezien de gemiddelde leeftijd van onze ploeg boven de 50 jaar zat en altzheimer nog niet had toegeslagen werden de vragen met gemak beantwoord. Het gevoel was dan ook dat wij met onze ploeg ruim bovenaan zouden eindigden; dus bonnetje, pennetje en natuurlijk pannenkoeken bakken in het verschiet.

Na enkele weken versperde Hans ons de doorgang, iets wat hem geen enkele moeite kost en hij vertelde ons dat we die datum en die tijd aanwezig dienden te zijn om onze schuld aan de verliezers in te lossen. Hij accepteerde geen tegenspraak, wat je trouwens wel uit je hoofd laat. Dus op de afgesproken datum/tijd aanwezig en het bakken kon gaan beginnen. Er stonden al een grote emmer beslag en een zeer ongeruste kok op ons te wachten. De arme man werd vreselijk zenuwachtig, want daar werden ineens 6 in zijn ogen volkomen leken op zijn heiligdom losgelaten. Eerst even de HPG-eisen volgen; dus handen goed wassen, daarna nog wat bacteriedodende pasta op de handen en het feest kon veilig beginnen. De zenuwachtige kok werd steeds nerveuzer, want er was geen weg meer terug. Hij had al nachtmerries gehad van een glimmende keuken die onder een tsunami van beslag bedolven zou worden. Om de schade te beperken zou hij de pannenkoeken vullen en afwerken en gaf hij ons 2 vierkante meter werkruimte, met een vaste bakplaat. Dit voorkwam ook dat wij met sierlijke zwaaien de koeken zouden gaan keren met de traditionele koekenpannen, want hij zag zich al tot diep in de nacht halfgare pannenkoeken van het plafond afkrabben.

Nu was het wachten op de verliezers. Er was enige twijfel, want waren die eigenlijk wel ingelicht?

Er werd een boodschapper op pad gestuurd om de mensen op te sporen en deze kwam na een half uur bezweet weet terug met de mededeling dat de gehele ploeg op missie was. Dat kan gebeuren in een uitzendgebied, was even niet op gerekend. Gelukkig is Hans heel goed in organiseren en vond dat wij dan maar voor winnaars en verliezers moesten spelen. Dus.. bestellijst gemaakt, weer handen wassen en verder ontsmetten en aan de slag. De kok begon te zweten, want er was geen weg meer terug, de baas had beslist. Gelukkig viel de schade mee en hij begon zelfs een beetje te lachen. Met de routine van een echte kok voorzag hij de pannenkoeken van de meest geweldige vullingen. Na een half uurtje was het leed geleden en konden we met zijn allen van onze bakkunst gaan genieten en kon men in de keuken beginnen met puinruimen. Wij hebben samen met Hans in de het ECHOS Home de pannenkoeken burgemeester gemaakt en er een gezellige avond van gemaakt. Of de kok er wat aan over gehouden heeft weten we niet, wel was hij dagen daarna wat schichtig als hij een van ons zag, maar naar verloop van tijd begon dit gelukkig te slijten. Het gerucht ging wel over het kamp dat Hans een cursus koekjesbakken wilde gaan geven, maar zoals het wel vaker met dit soort geruchten is kon dit niet bevestigd worden, en ook kon niet bevestigd worden of de kok de hand gehouden heeft in het niet doorgaan van dit festijn.